Ekstrakcja próbek to jeden z kluczowych etapów przygotowania materiału do analizy laboratoryjnej, pozwalający na wyodrębnienie poszukiwanych analitów z matrycy próbki przy jednoczesnym usunięciu zanieczyszczeń mogących zakłócać pomiar.
Odpowiednio dobrana technika ekstrakcji ma bezpośredni wpływ na czułość, precyzję i wiarygodność wyników uzyskiwanych metodami takimi jak LC-MS. Im bardziej złożona matryca próbki oraz im więcej analitów podlega jednoczesnemu oznaczeniu, tym większego znaczenia nabiera właściwy dobór metody oczyszczania i wzbogacania próbki przed jej wprowadzeniem do aparatury analitycznej.
W zależności od rodzaju matrycy oraz analizowanych związków stosuje się różne techniki, dostosowane do specyfiki próbki i wymagań aparatury analitycznej. Wybór odpowiedniej metody zależy między innymi od charakteru próbki (na przykład żywność, mocz, osocze, woda), rodzaju poszukiwanych analitów, a także wymaganej granicy oznaczalności. Dobrze dobrany etap ekstrakcji pozwala nie tylko zredukować ryzyko interferencji matrycowych, ale również skrócić czas przygotowania próbki i ograniczyć zużycie odczynników.
Standardowe procedury i wytyczne dotyczące technik ekstrakcji są często oparte na uznanych metodykach, takich jak normy AOAC czy EN, co zapewnia powtarzalność i porównywalność wyników pomiędzy różnymi laboratoriami.